29.03. 2021 Poniedziałek 

 

Wielkanoc

Temat zajęć : Rozmawiamy o tradycji.

 

  Zestaw ćwiczeń porannych nr 15.

  • „Wesołe figurki” – zabawa orientacyjno-porządkowa. Dziecko maszeruje, biegnie, podskakuje (w zależności od rytmu wyklaskiwanego lub wygrywanego przez R.) Gdy muzyka cichnie, dziecko zastyga na chwilę w dowolnej pozie. Zabawę powtarzamy kilkukrotnie.
  • „Podaj pisankę” – zabawa ruchowa ze skłonami w przód. Dziecko stoi w rozkroku i na sygnał R. wykonuje skłon w przód i kładzie – pisanki – kulki z gazety między nogami. Na kolejny sygnał np. 2 klaśnięcia, staje prosto; zabawę powtarzamy.
  • „Spacer z pisanką” – ćwiczenie równowagi. Dziecko maszeruje, wysoko unosząc kolana. Na sygnał R. – klaśnięcie, dziecko staje na jednej nodze, kładąc sobie pisankę na kolanie drugiej nogi (uniesionej w górę). Na zmianę ćwiczy chód i stanie jednonóż na prawej i lewej nodze.
  • „Złap pisankę” – zabawa z elementem rzutu i chwytu. Dziecko podrzuca kulki z gazety do góry, przerzuca je z ręki do ręki.
  • „Brzuszek w górę, brzuszek w dół” – zabawa uspokajająca. Dziecko leży z gazetowymi kulkami na brzuchu. Podczas wdechu nosem – kulki się unoszą, podczas wydechu – opadają.
  • „O kurce, która zapominałaby o tradycji” – słuchanie opowiadania i rozmowa na temat zwyczaju malowania jajek na Wielkanoc.

 O kurce, która zapominałaby o tradycji. Marlena Szeląg

Słońce tego dnia odważnie przedzierało warstwę chmur, a jego promienie ogrzewały wymarzniętą po zimie ziemię. I choć już niespełna miesiąc temu zniknęły ostatnie śniegi, a na wierzbach pojawiły się kotki, to dopiero ten dzień przyniósł prawdziwe ocieplenie. Wiejską dróżką wijącą się pomiędzy pastwiskami, polami i łąkami, wesoło podśpiewując, maszerował tego dnia młodziutki suseł Sylwek, który niedawno obudził się z zimowego snu. Szedł dość długo i poczuł się zmęczony. Rozejrzał się wokół i zauważył wysoką lipę. Postanowił do niej podejść na odpoczynek. Gdy zbliżył się nieco do drzewa, spostrzegł siedzącą pod nim smutną kokoszkę i rozsypane wokół niej jajka. – Cześć, jestem Sylwek. Co ci się stało? – zapytał z ciekawości suseł. – Ja, ja… nie wiem. Nic nie wiem, bo nic nie pamiętam! Bardzo boli mnie głowa, mam ogromnego guza! – rzekła przestraszona, obolała kurka i zapłakała. – Zaraz, zaraz, nie płacz. Pomogę ci… – rzekł suseł serdecznym tonem i zabrał się do zbierania rozsypanych na ścieżce kolorowych jajek. Wrzucał je z powrotem do białego koszyka z żółtą wstążką. – Może ty wiesz, kim jestem i co tu robię? – zapytała kokoszka głosem pełnym nadziei. – Niestety nie wiem, ale czekaj… Nie martw się! Jak razem pomyślimy, to na pewno coś wymyślimy! W końcu… co dwie głowy, to nie jedna! – pocieszył kokoszkę Sylwek i zaczął drapać się po czole, myśląc, co mogło się stać. Wyjął ze swojej torby wielką lupę i przeglądał z wielką dokładnością ścieżkę w poszukiwaniu czegoś, co pomogłoby rozwiązać zagadkę. – Już wiem! To jest przyczyna całego zajścia! – suseł podskoczył z radości i wskazał na wystający gruby korzeń lipy. Wyjaśnił, że prawdopodobnie nieuważna kurka potknęła się o niego i przewróciła. Stąd guz na głowie, utrata pamięci i rozsypane na ścieżce jajka. – Masz rację, coś mi się przypomina. Tak, potknęłam się o niego i uderzyłam o ten tu kamień – zaczęła sobie przypominać kokoszka. – Szłam, o tamtędy, z koszykiem tych jajek, ale dokąd szłam? Tego już nie pamiętam… – kurka znów posmutniała. – Ty, popatrz! Popatrz na te jajka! One są dziwnie kolorowe! Przecież nie ma takich jajek. Ktoś musiał je pomalować! – krzyknął suseł. – Ale po co komu pomalowane jajka? – zdziwiła się kurka. – Tego nie wiem, ale się dowiem. Czekaj, pomyślmy troszeczkę – to mówiąc, suseł znowu zasępił się i zatopił w rozmyślaniach., ale mimo że długo myślał, nic nie przychodziło mu do głowy. – Witajcie, moi przyjaciele! Co tak dumacie pod tym drzewem?! – ukłonił się zając, który pojawił się nie wiadomo skąd. – Cześć, próbujemy rozwikłać zagadkę podróży kurki i tajemnicę kolorowych jajek – odrzekł suseł. – Przecież to proste! To są pisanki. Przed Wielkanocą maluje się jajka, żeby były kolorowe. To taka pradawna tradycja. Kolorowe jajko jest symbolem świąt. – Aaa, teraz pamiętam! Już wszystko sobie przypomniałam! – wykrzyknęła uradowana kurka i opowiedziała całą historię. Wczoraj wieczorem malowała jajka, żeby dzisiaj rozdać je zwierzętom, które prosiły ją o pomoc w ich ozdabianiu. – Pewnie czekają na pisanki, a ja już jestem spóźniona. Będą zasmuceni, jeśli dziś im ich nie dostarczę. Nie będą mogli świętować Wielkanocy! Muszę czym prędzej rozdać je przyjaciołom, żeby tradycji stało się zadość. Pomożecie mi? – zapytała kokoszka swoich nowych znajomych. I tak we troje roznosili barwne jajka aż do samego zmierzchu. – Rozdaliśmy wszystkie pisanki. Niestety kurko, dla ciebie zabrakło… Nie została ani jedna… Część stłukła się podczas twojego porannego upadku… – zasmucił się suseł. – To nic! – powiedziała kokoszka i dodała – zaraz nowe pomaluję i siebie oraz was nimi obdaruję! – A ja ci chętnie pomogę! – skoczył zając z radości. – Ja też się przyłączę, choć nigdy jajek nie malowałem i świąt w ten sposób nie świętowałem! – powiedział zachwycony suseł. Zwierzęta w domu kurki malowały jajka pół nocy, dobrze się przy tym bawiąc. A rano zasiedli razem do wielkanocnego śniadania, które przygotowała kokoszka w podzięce za pomoc. Na stole nie zabrakło oczywiście barwnych pisanek, które tak skrzętnie cała trójka ozdabiała kilka godzin temu. – Tradycja to dobra rzecz! Kultywując ją, można się dobrze bawić i razem spotkać. To takie ożywianie na chwilę pradawnych zwyczajów. Od dziś i ja będę w ten sposób obchodził Wielkanoc! – powiedział szczęśliwy suseł, trzymając w łapce pomalowaną niezdarnie przez siebie pisankę.

  1. zadaje dziecku pytania do wysłuchanego utworu: Kogo podczas wiosennego spaceru napotkał suseł Sylwek? Co się przytrafiło kokoszce? Kto pomógł rozwikłać zagadkę kolorowych jajek? Jak nazywały się kolorowe jajka, które rozsypała kurka? Czego symbolem jest pisanka? Po co kurka niosła kolorowe jajka? Kto pomógł jej w roznoszeniu jajek? Dlaczego dla kurki zabrakło pisanek? W jaki sposób zwierzęta rozwiązały ten problem? Kto zasiadł do świątecznego śniadania w domu kurki? Co postanowił suseł Sylwek, gdy trzymał w łapce pisankę, i dlaczego?
  • „Zbieramy rozsypane jajka” – zabawa ruchowa, utrwalanie nazewnictwa związanego z orientacją przestrzenną. Przed zabawą R. rozmieszcza w różnych miejscach kolorowe jajka (papierowe sylwety). Dziecko maszeruje w rytmie wyklaskiwanym przez R. Gdy R. przestaje klaskać, dziecko szuka ukrytych sylwet pisanek.  Gdy wszystkie pisanki zostaną odnalezione, dziecko  przelicza swoje pisanki i mówi, gdzie je znalazło, np. na półce, pod stołem, na krześle, obok drzwi, za misiem, przed lalą, na parapecie, między kwiatami.
  • „Świąteczny koszyczek”

https://www.youtube.com/watch?v=-vS8QYsdefQ

Dziecko wraz z R. szykuje świąteczny koszyczek, wkładając do środka tradycyjne polskie symbole świąt wielkanocnych. R. opowiada dziecku, że w Wielką Sobotę ze świątecznym koszyczkiem udajemy się do kościoła na poświęcenie pokarmów, a w niedzielny poranek spożywamy tę święconkę podczas wielkanocnego śniadania.

(W koszyczku: biała serwetka, bazie, bukszpan, pisanki, jajka, kiełbasa, sól, pieprz,          chrzan, chlebek, cukrowy baranek, mała baba wielkanocna itd).

  • „Mama stroi koszyk, koszyk wielkanocny” – zabawa – dziecko powtarza za R. tekst. Na słowa: „wszystko rozsypała!” – dziecko kuca. Przed zabawą należy dzieciom objaśnić znaczenie zwrotu „złapać zająca”, czyli przewrócić się. (Jeśli dziecko pamięta, może śpiewać na melodię zabawy ,,Rolnik sam w dolinie”)

Mama stroi koszyk, koszyk wielkanocny, hejże, hejże, hejże ha, mama stroi koszyk.

Mama bierze pisankę, kolorową pisankę, hejże, hejże, hejże ha, do koszyczka pisankę.

Mama bierze bazie, z koteczkami bazie, hejże, hejże, hejże ha, do koszyczka bazie.

Mama bierze baranka, cukrowego baranka, hejże, hejże, hejże ha, do koszyczka baranka. Mama bierze chlebek, wielkanocny chlebek, hejże, hejże, hejże ha, do koszyczka chlebek. Mama bierze kiełbaskę, świąteczną kiełbaskę, hejże, hejże, hejże ha, do koszyczka kiełbaskę. Mama bierze babę, wielkanocną babę, hejże, hejże, hejże ha, do koszyczka babę.

Mama bierze jajko, gotowane jajko, hejże, hejże, hejże ha, do koszyczka jajko.

Idzie z tym koszykiem, zająca złapała, hejże, hejże, hejże ha, wszystko rozsypała!

  • Praca z KP2.23 – ćwiczenie motoryki małej, ćwiczenie koordynacji wzrokowo-ruchowej. Dziecko koloruje obrazek przedstawiający koszyk wielkanocny, wycina obrazek wzdłuż linii, a następnie układa go i nakleja na kartce.
  • Wyjście na podwórko – zabawy dowolne na wyznaczonym terenie.
  • „Szlaczki na pisance” – Dziecko dokańcza proste szlaczki na pisance, kartka z narysowanym jajkiem, na którym trzeba dokończyć proste szlaczki.                                                                                                        • „Lepię jajeczka” –  dziecko lepi z plasteliny kolorowe jajka.
  • „Siejemy rzeżuszkę” – ćwiczenia praktyczne. Dziecko wkłada do środka pojemnika po serku watę, wsypuje ziarenka rzeżuchy lub dowolnego zboża i podlewa je wodą lub sieje do pojemniczka z ziemią, po czym codziennie obserwuje, co się dzieje.
  • „Lekcja ciszy i milczenia” – chodzenie na boso po elipsie ułożonej ze sznurka z jajkiem na łyżce lub piłeczką, kulką z gazety. Podczas tej zabawy dziecko nie tylko idzie w ciszy po obwodzie elipsy, stopa za stopą, ale dodatkowo trzyma na dużej łyżce styropianowe jajko, piłeczkę lub kulkę z gazety (jajko nie może spaść na podłogę).
  • Kącik Dobrego Startu. Przygotowanie wzoru KDS – wzór 15. Dzieci ozdabiają wzór kredkami (po czerwonej stronie kartki).

30.03.2021 Wtorek

Temat: Wielkanocne tradycje

  • Zestaw ćwiczeń porannych nr 15        
  • „Wesołe figurki” – zabawa orientacyjno-porządkowa. Dziecko maszeruje, biegnie, podskakuje (w zależności od rytmu wyklaskiwanego lub wygrywanego przez R.) Gdy muzyka cichnie, dziecko zastyga na chwilę w dowolnej pozie. Zabawę powtarzamy kilkakrotnie.
  • „Podaj pisankę” – zabawa ruchowa ze skłonami w przód. Dziecko stoi w rozkroku i na sygnał R. wykonuje skłon w przód i kładzie pisanki – kulki z gazety – między nogami. Na kolejny sygnał np. 2 klaśnięcia – stoi prosto; zabawę powtarzamy.
  • „Spacer z pisanką” – ćwiczenie równowagi. Dziecko maszeruje, wysoko unosząc kolana. Na sygnał R. – klaśnięcie – dziecko staje na jednej nodze, kładąc sobie pisankę na kolanie drugiej nogi (uniesionej w górę). Na zmianę ćwiczy chód i stanie jednonóż na prawej i lewej nodze.                                                                   
  • „Złap pisankę” – zabawa z elementem rzutu i chwytu. Dziecko podrzuca kulki z gazety do góry, przerzuca je z ręki do ręki.
  • „Brzuszek w górę, brzuszek w dół” – zabawa uspokajająca. Dziecko leży z gazetowymi kulkami na brzuchu. Podczas wdechu nosem – kulki się unoszą, podczas wydychania – opadają.
  • „Taniec ze wstążką” – ćwiczenia ruchowo-słuchowe. R. włącza dowolną piosenkę. R. daje dziecku wstążkę lub małą chustkę i wyjaśnia: „Będziesz kręcić ręką wkoło tak, aby narysować w powietrzu kształt jajka”.            

                                                                                                       https://www.youtube.com/watch?v=r-to1UXYMUA

  •  „Co to może być?” –  R. pokazuje  dziecku kartę – wzór 15 (wczoraj pomalowaną po czerwonej stronie, jajko – pisanka z ozdobnymi kreskami) i pyta: Co widzisz na obrazku? Co ci to przypomina? Dziecko kreśli kształt pisanki w powietrzu (na zmianę lewą i prawą dłonią). R. daje dziecku tacę z kaszą lub ryżem, bułką tartą i mówi: Narysuj taką pisankę, jak we wzorze.  R. sprawdza, jak dziecko wykonuje zadanie i pomaga, jeśli  ma problem. Dziecko wielokrotnie wodzi palcem po narysowanym wzorze. Następnie rysuje po śladzie pisankę na odwrocie wzoru (na białej stronie) dowolną kredką i znajdujące się na niej kreski zgodnie z narysowanymi strzałkami. Dziecko  próbuje następnie rysować samodzielnie pisankę na białej kartce. Następnie otrzymuje kartę pracy  z ilustracją przedstawiającą koszyczek wielkanocny, dorysowuje do koszyczka pisankę i ją ozdabia. Dziecko rozmawia o kolorach pisanek, które narysowało.
  •  „Śmigus”  Maria Konopnicka

Panieneczka mała. Rano dzisiaj wstała:

Śmigus! Śmigus! Dyngus! Dyngus! Bo się wody bała.

Panieneczka mała. W kątek się schowała!

Śmigus! Śmigus! Dyngus! Dyngus! Bo się wody bała.

Panieneczka mała. Sukienkę zmaczała:

Śmigus! Śmigus! Dyngus! Dyngus! Choć się wody bała.

R. zadaje dziecku pytania do wysłuchanego utworu: O jakiej tradycji była mowa w wierszu? Kto wstał rano? Czego się bała Panieneczka? Gdzie się schowała? Co zmoczyła Panieneczka?

    https://www.youtube.com/watch?v=MXr5pWMtKqc

  • „Lany Poniedziałek” – rozmowa  na temat tradycji związanych ze śmigusem-dyngusem. R. opowiada dziecku o zwyczajach i symbolice lania wodą. Śmigus-dyngus nazywano inaczej „oblewanką” lub „Świętym Lejkiem”. W dawnych czasach nazwę śmigus-dyngus traktowano rozdzielnie. Śmigus oznaczał oblewanie wodą oraz uderzanie dziewcząt po nogach rózgą z palmy, natomiast dyngus oznaczał wręczanie datków stanowiących wielkanocny okup.                                                        
  •  „Uciekaj przed zmoczeniem” –  Dziecko stoi w jednym końcu pokoju. Na środku stoi R. i trzyma w dłoniach  zgniecione w kulkę papiery (imitujące wodę). Na sygnał R. dziecko biegnie na drugi koniec pokoju, a R. stojący z boku „wylewa” na biegnące dziecko „wodę” z wiadra. Jeśli  dziecko dotknęła  kulka, zostało „oblane wodą”,  musi usiąść z boku, zabawę powtarzamy.
  • „Śmigusówki” – Dziecko prezentuje własną śmigusówkę – opowiada o kształcie, kolorze, o tym skąd ją ma. – „Która śmigusówka zniknęła?” – Dziecko zamyka oczy. R. chowa jedną śmigusówkę (jeśli dziecko ma ich więcej). Dziecko odgaduje, której śmigusówki brakuje.
  •  Wyjście na podwórko. – „Napełniamy wiadro wodą” – zabawa ruchowa z elementem rzutu. Dziecko stoi w odległości ok. 2 metrów od wiadra, do którego wrzuca np. kamyki lub patyki.
  • „Z kubkiem wody” – Dziecko stoi przy linii startu i trzyma w ręku plastikowy kubek z wodą. Na sygnał R. musi dojść do linii oddalonej około 3–4 m od linii startu,  i wrócić do linii startu – nie wylewając przy tym wody.
  • „Kto pierwszy napełni wiadro wodą?” –  R. stawia na środku stołu miskę z wodą i dwie szklanki, a obok dziecka i siebie stawia po jednym pustym wiaderku. Naprzemiennie – raz R., raz dziecko – rzucają  kostką do gry (jeśli dziecko nie ma kostki, wymienia dowolną liczbę w zakresie 6). Osoba, która rzuciła kostką,  wlewa do swojego wiaderka tyle szklanek wody, ile wyrzuciła kropek lub wymieniła liczbę.
  • „Nalewam wodę do kubków” –  Dziecko nalewa wodę z dzbanka  do plastikowych kubków tak, aby jej nie rozlać.
  • „Śmigusówki” – Dziecko maluje kredkami lub farbami sylwety śmigusówek narysowane na kartkach.
  • „Kubeł wody” –  Dziecko stoi z wiaderkiem, w którym jest kilka  kawałków papieru zgniecionych w kulkę (symbolizujących wodę) i powtarza za R. tekst: „Trzymam w rękach kubeł wody, dla tradycji, dla przygody .  W śmigus-dyngus ciebie złapię, wodą z kubła cię ochlapię!” – i biegnąc, łapie R., aby „wylać” na niego wodę z wiaderka (wysypać kulki). Ten, kto zostanie „oblany wodą”, zbiera kulki do wiaderka i zabawę powtarzamy.

31.03.2021 Środa

 

Temat: Zbieramy jajka

  • ,,Jajka świąteczne” – dziecko chodzi po pokoju i powtarza rymowankę:

„Jajka świąteczne, barwne bajeczne. Jajka nam się wysypały, ich skorupki popękały, a my wszyscy  – bęc”. – Na słowo “bęc” dziecko kuca. Zabawę powtarzamy.

Zestaw ćwiczeń porannych nr 15.

  • „Wesołe figurki” – zabawa orientacyjno-porządkowa. Dziecko maszeruje, biegnie, podskakuje (w zależności od rytmu wyklaskiwanego lub wygrywanego przez R.) Gdy muzyka cichnie, dziecko zastyga na chwilę w dowolnej pozie. Zabawę powtarzamy kilkukrotnie.
  • „Podaj pisankę” – zabawa ruchowa ze skłonami w przód. Dziecko stoi w rozkroku i na sygnał R. wykonuje skłon w przód i kładzie – pisanki – kulki z gazety między nogami. Na kolejny sygnał np. 2 klaśnięcia, staje prosto; zabawę powtarzamy.
  • „Spacer z pisanką” – ćwiczenie równowagi. Dziecko maszeruje, wysoko unosząc kolana. Na sygnał R. – klaśnięcie, dziecko staje na jednej nodze, kładąc sobie pisankę na kolanie drugiej nogi (uniesionej w górę). Na zmianę ćwiczy chód i stanie jednonóż na prawej i lewej nodze.
  • „Złap pisankę” – zabawa z elementem rzutu i chwytu. Dziecko podrzuca kulki z gazety do góry, przerzuca je z ręki do ręki.
  • „Brzuszek w górę, brzuszek w dół” – zabawa uspokajająca. Dziecko leży z gazetowymi kulkami na brzuchu. Podczas wdechu nosem – kulki się unoszą, podczas wydechu – opadają.
  • „Wyścig po pisanki” – R. wyjaśnia dziecku, że dzisiaj stworzą grę planszową i zagrają w nią na dywanie – będzie to „Wyścig po pisanki”. W jednym końcu pokoju dziecko umieszcza kartkę z napisem START, w drugim końcu – kartkę z napisem META. Pomiędzy nimi układa z białych kartek wijący się chodniczek. Na niektórych kartkach-polach dziecko kładzie po kilka sylwet pisanek (wyciętych z papieru, gazety). Pomiędzy białymi kartkami-polami można wprowadzić jakieś ułatwienia i/lub utrudnienia, np. zielona kartka może symbolizować dodatkowy rzut, a czerwona – straconą kolejkę . Gdy gra jest gotowa, R. z dzieckiem wybiera  jedną figurkę (stojącą zabawkę) jako pionek. Kolejno każdy rzuca  kostką lub podaje liczbę do sześciu i odlicza figurkami-pionkami pola i jeśli stanie na odpowiednim polu, zbiera do swoich koszyków pisanki. Gdy pionki dotrą do METY, następuje sprawdzanie (poprzez układanie jajek parami), kto zdobył najwięcej pisanek. W razie potrzeby R. pomaga dziecku w przeliczaniu pisanek.
  • Praca z KP 2.24 – dziecko prowadzi dziewczynkę przez labirynt do domu tak, aby po drodze zebrała do koszyka wszystkie pisanki. Rysuje w ramce tyle kresek, ile pisanek zebrała dziewczynka.
  • Spacer po najbliższej okolicy – obserwacje przyrodnicze, szukanie oznaków wiosny.
  • ,,Tworzę świąteczną grę ścigankę”. Dziecko z pomocą dorosłego tworzy prostą grę ścigankę na dużym kartonie. Najpierw ustala, kto będzie się ścigał po pisanki (wybiera dwie z figurek jako pionki). Wyznacza na kartce miejsce START, rysuje chodnik, przedziela kreskami, tworząc pola, może to zrobić kredką lub za pomocą mazaka, wyznacza METĘ. Może dodać ułatwienia i przeszkody (zamalowane pola). Kiedy gra jest gotowa, dziecko gra w nią z R. Do gry można wykorzystać kostkę lub podawać liczby.
  • „Kropki na pisankę” –  Na dużą papierową sylwetę jaja dziecko nanosi za pomocą słomki (jeśli ma w domu) lub palcami kolorowe papierowe kropki (kropki muszą mieć większą średnicę niż średnica słomki).

01.04.2021 Czwartek

 Temat: Zając z czekolady

  • „Szukamy zajączków lub jajek” – Przed zabawą R. rozmieszcza w różnych miejscach zajączki lub kolorowe jajka (papierowe sylwety). Dziecko maszeruje w rytmie wyklaskiwanym przez R. Gdy R. przestaje klaskać, dziecko szuka ukrytych sylwet zajączków lub pisanek.  Gdy wszystkie zajączki lub pisanki zostaną odnalezione, dziecko  przelicza swoje pisanki i mówi, gdzie je znalazło, np. na półce, pod stołem, na krześle, obok drzwi, za misiem, przed lalą, na parapecie, między kwiatami.      

Zestaw ćwiczeń porannych nr 15.     

  • „Wesołe figurki” – zabawa orientacyjno-porządkowa. Dziecko maszeruje, biegnie, podskakuje (w zależności od rytmu wyklaskiwanego lub wygrywanego przez R.) Gdy muzyka cichnie, dziecko zastyga na chwilę w dowolnej pozie. Zabawę powtarzamy kilkukrotnie.
  • „Podaj pisankę” – zabawa ruchowa ze skłonami w przód. Dziecko stoi w rozkroku i na sygnał R. wykonuje skłon w przód i kładzie – pisanki – kulki z gazety między nogami. Na kolejny sygnał np. 2 klaśnięcia, staje prosto; zabawę powtarzamy.                                                                                                                                
  • „Spacer z pisanką” – ćwiczenie równowagi. Dziecko  maszeruje, wysoko unosząc kolana. Na sygnał R. – klaśnięcie – staje na jednej nodze, kładąc sobie pisankę na kolanie drugiej nogi (uniesionej w górę). Na zmianę ćwiczy chód i stanie jednonóż na prawej i lewej nodze.
  • „Złap pisankę” – zabawa z elementem rzutu i chwytu. Dziecko podrzuca kulki z gazety do góry, przerzuca je z ręki do ręki.   
  • „Brzuszek w górę, brzuszek w dół” – zabawa uspokajająca. Dziecko leży z gazetowymi kulkami na brzuchu. Podczas wdechu nosem – kulki się unoszą, podczas wydechu –  opadają.                           

Zestaw ćwiczeń gimnastycznych nr 15.

  • „Kurczęta do kurnika” –  Dziecko porusza się swobodnym biegiem. Na hasło R.: “Kurczęta do kurnika” – dziecko biegnie na miejsce wyznaczone za pomocą skakanki lub sznurka, przyjmuje pozycję siadu skrzyżnego, ramiona w pozycji „skrzydełek”. Na hasło: „Biegaj” ponownie rusza biegiem . Zabawę należy powtórzyć wielokrotnie.
  • „Zajączek” – Dziecko siedzi  w siadzie skrzyżnym (plecy wyprostowane, ręce na kolanach). R.  kładzie  przed nim styropianowe jajka – pisanki lub piłki, kulki z gazety.  Dziecko wciela się w rolę zajączka. Dziecko-zajączek siedzi i pilnuje pisanek. Ma zamknięte oczy i uważnie nasłuchuje, z której strony nadchodzi „złodziej” jajek. R. próbuje zdobyć jajka. Jeżeli R. się to uda, zajmuje miejsce dziecka i zamienia się w zajączka.  Jeżeli zajączek usłyszy, z której strony nadciąga intruz, i wskaże dłonią właściwy kierunek – obroni pisanki, to wówczas R. wraca na swoje miejsce. Zabawę należy powtórzyć wielokrotnie.
  •  „Pisanki i baranki” –  Dziecko podskakuje, maszeruje lub biega na hasła wypowiadane przez R. Na hasło: „Pisanki” – układa się w leżeniu przodem, a następnie przetacza się na plecy (turla się jak pisanki). Na zapowiedź: „Baranki” – szybko dobiera się w parę z R. i dotyka czołem jak rywalizujące ze sobą zwierzaki. Zabawę należy powtórzyć wielokrotnie.
  •  „Kacza mama” –  Dziecko ustawia  się za R. i porusza się za kaczą mamą. Kacza mama idzie, poruszając skrzydłami – ramiona zgięte w łokciach poruszają się z góry na dół. Idzie z lekko ugiętymi kolanami. Rozgląda się na boki, wykonuje skręty szyi w lewo i w prawo. Macha szeroko rozpostartymi ramionami jak skrzydłami. Idzie w przysiadzie, trzymając się za kostki. Kołysze się z boku na bok. Dziecko-kaczuszka naśladuje kaczą mamę.
  •  „Wyścig z pisanką” –  Dziecko ustawia się na wyznaczonej linii np. sznurkiem . W odległości około 2 m stoi pachołek – wiaderko. Dziecko  niesie na łyżce styropianowe jajko, piłeczkę, okrąża pachołek i wraca do wyznaczonej linii, stara się tak iść, aby jajko nie spadło z łyżki. Zabawę powtarzamy.
  •   „Idą kaczuszki” – Dziecko spaceruje w różnych kierunkach . Na zapowiedź: „Idą kaczuszki” dziecko porusza się z podkurczonymi palcami stóp, na  zewnętrznych krawędziach stopy. Po chwili wraca do zwykłego marszu. Zabawę należy powtórzyć wielokrotnie.
  •  „Marsz” –  Dziecko maszeruje, na przemian krokiem zwykłym i ze wspięciem na palce.
  • „Słodka, mleczna czekolada”

https://www.youtube.com/watch?v=jyRpIZR2hR4 – piosenka

Wysłuchanie piosenki „Słodka, mleczna czekolada” i rozmowa na jej temat. R. pyta: „O czym jest ta piosenka?”, „Czy czekolada ma tylko słodki smak?” Iloma kostkami chciało nas poczęstować dziecko w piosence?”, „Co jeszcze ma słodki smak?”, „Kto z was lubi słodki smak?”

Czuję słodki smak. Lubię go, tak, tak!

Bo to jest czekolada – pyszna, mówię wam!

Czekoladę mleczną bardzo dobrze znam,                                                                                                                                                                        ja ją świetnie znam.

Czuję słodki smak. Lubię go, tak, tak!

Tą pyszną czekoladą poczęstuję cię.

Czekolady mlecznej dam ci kostki dwie, więcej raczej nie.

Na słowa „czuję/lubię” – dziecko uderza rękami we własne uda, na słowa „słodki/go” – klaszcze w swoje dłonie, na słowa „smak/tak” –  tupie  nogami.

  • „Krótka historia czekolady” – R. pokazuje dziecku tabliczki czekolady: mlecznej, gorzkiej i białej. Dziecko zwraca uwagę na różne kolory czekolady. R. wyjaśnia dzieciom, że kolor czekolady zależy od ilości kakao użytego do jej wyprodukowania. Następnie R. opowiada dzieciom, z czego robi się czekoladę, że wykorzystuje się do tego nasiona  drzewa kakaowego. Wyjaśnia, że największe uprawy drzewa kakaowego są obecnie w Afryce. Kakao robi się z nasion znajdujących się w owocu tego drzewa – strąku kakaowca. Nasiona po wyjęciu z owocu są białe, dopiero później robią się brązowe, m.in. na skutek palenia. R. zwraca też uwagę dziecka na to, że biała czekolada jest nietypowa, ponieważ nie zawiera kakao.

https://www.youtube.com/watch?v=pwuPviznKNs – drzewa i owoce kakaowca

https://www.youtube.com/watch?v=oAjB4Udr6UM – jak powstaje czekolada

  • „Smaki czekolady” – dziecko degustuje po małej kosteczce czekolady różnego rodzaju: mlecznej, białej i gorzkiej, próbując odgadnąć rodzaj (nazwę) smakołyku, który spróbowały.
  • „Zając pachnący czekoladą” – malowanie zająca pędzlem maczanym w kakao rozpuszczonym w wodzie. Dziecko maluje na kartce sylwetę zająca (może być tylko głowa i duże uszy), maczając pędzle rozpuszczonym w wodzie kakao. Im mniej wody R. wleje do kubka z kakao, tym kolor zająca (po pomalowaniu) będzie bardziej nasycony.
  • Wyjście na podwórko, przeskakiwanie przez patyki czy kamyki leżące na podwórku, bieganie po podwórku do wyznaczonego celu.
  • „Czekoladowe potrawy” – dziecko wymyśla różne potrawy, które łączą czekoladę z innymi produktami, np. brokuły w czekoladzie. Im bardziej zaskakujące połączenie, tym lepiej.
  • „Posadź zajączka” – R. daje dziecku zajączka – maskotkę lub sylwetę i wydaje polecenia związane z umieszczeniem go w przestrzeni, np. „posadź zajączka przed sobą”, „za sobą”, „pod stołem”, „na krzesełku”, „obok pudełka z klockami”, itp.
  • „Co można zrobić z czekolady” – dziecko podaje przykłady produktów, do których wyprodukowania użyto czekolady, np. figurki czekoladowe, polewy do ciast, cukierki, napoje.

2.04. 2021 Piątek

Temat zajęć : Wielkanocne kurczaki

Zestaw ćwiczeń porannych nr 15:

  • „Wesołe figurki” – zabawa orientacyjno-porządkowa. Dziecko maszeruje, biegnie, podskakuje (w zależności od rytmu wyklaskiwanego lub wygrywanego przez R.). Gdy muzyka cichnie, dziecko zastyga na chwilę w dowolnej pozie. Zabawę powtarzamy kilkukrotnie.
  • „Podaj pisankę” – zabawa ruchowa ze skłonami w przód. Dziecko stoi w rozkroku i na sygnał R. wykonuje skłon w przód i kładzie – pisanki – kulki z gazety między nogami. Na kolejny sygnał np. 2 klaśnięcia, staje prosto. Zabawę powtarzamy.
  • „Spacer z pisanką” – ćwiczenie równowagi. Dziecko maszeruje, wysoko unosząc kolana. Na sygnał R. – klaśnięcie – dziecko staje na jednej nodze, kładąc sobie pisankę na kolanie drugiej nogi (uniesionej w górę). Na zmianę ćwiczą chód i stanie jednonóż na prawej i lewej nodze.
  • „Złap pisankę” – zabawa z elementem rzutu i chwytu. Dzieci podrzucają kulki z gazety do góry, przerzucają je z ręki do ręki.
  • „Brzuszek w górę, brzuszek w dół” – zabawa uspokajająca. Dzieci leżą z gazetowymi kulkami na brzuchu. Podczas wdechu nosem – kulki się unoszą, podczas wydechu – opadają.
  • „Kurczątko” – zagadka słowna wg M. Szeląg.

Kurczątko

Puszyste, żółciutkie jest ono calutkie,

dzióbek ma tyci, skrzydła malutkie.

Wykluło się z jajka o samym świcie,

kim jest maleństwo, jak wy myślicie?

  • „Uważaj na kurczątko” – zabawa słuchowa ćwicząca szybkość reakcji. R. wymienia różne symbole związane z Wielkanocą. Na słowo: „kurczątko dziecko uderza rękami w rozłożone wcześniej na podłodze zakrętki od słoików.
  • „Śpiewamy rytmy” – zabawa ze śpiewem. R. pokazuje sylwety lub rysunki baranków, przy których dziecko będzie wymawiać dźwięk „bee, oraz sylwety lub rysunki kurcząt, przy których dziecko będzie wymawiać dźwięk „pi. Następnie R. układa pierwszy rytm, który dziecko będzie odśpiewywało i wygrywało na zakrętkach od słoików, np. baranek – kurczątko – kurczątko – baranek – kurczątko – kurczątko; dziecko śpiewa: bee – pi – pi – bee – pi – pi, jednocześnie wygrywając rytm na zakrętkach od słoika. Kiedy dziecko odśpiewa pierwszy rytm, R. układa kolejny.
  • „Piórko kurczątka” – zabawa ruchowa. Dziecko porusza się po sali z piórkami w dłoniach, w rytmie wygrywanym przez R. na bębenku. Podczas przerwy w muzyce dziecko staje w miejscu, unosi dłonie z piórkami wysoko do góry, puszcza piórka, a następnie próbuje je złapać w „miseczki” zrobione z dłoni. Dźwięk bębenka jest ponownym impulsem do ruchu po pomieszczeniu z piórkiem w dłoni.
  • „Nasze kurczątka” – praca plastyczna. Dziecko smaruje płynnym klejem zakrętkę od słoika po stronie zewnętrznej i nakleja ją na środku kolorowego kartonu (nie żółtego). Następnie tym samym klejem smaruje zakrętkę od wewnętrznej strony i nakleja na nią żółte piórka. Po bokach zakrętki nakleja złożone na pół małe żółte koła origami (skrzydełka kurczątka), a nad nimi nieco większe żółte koło origami (głowa). Czerwonym lub pomarańczowym mazakiem dorysowuje kurczątku dziób, oczy i nogi.
  • „Śpiewam piosenkę o kurczątku” – zabawa twórcza. Dziecko śpiewa wymyśloną przez siebie piosenkę o kurczątku (do znanej lub wymyślonej melodii).
  • „Piórko kurczątka” – dziecko dmucha na położone na dłoni piórko tak, aby z niej spadło – robi wdech nosem, wydech ustami.
  • „Kto jest kurczątkiem?” – zabawa słuchowa z udziałem pozostałych członków rodziny. Dziecko odchodzi na bok i zamyka oczy. R. wybiera „kurczątko” spośród pozostałych członków rodziny (rodzeństwo, dziadkowie, drugi rodzic). Wszyscy siadają na piętach i kulą się tak, aby nie było widać ich twarzy. „Kurczątko zaczyna kwilić, wydając dźwięki: pi – pi – pi. Dziecko stojące z boku otwiera oczy i nasłuchuje, kto jest „kurczątkiem”.

Zdrowych i wesołych Świąt Wielkanocnych!

6.04. 2021 Wtorek

Temat zajęć : Poznajemy szczerość

Zestaw ćwiczeń porannych nr 14:

  • „Wiosenny spacer” – zabawa orientacyjno-porządkowa. Dziecko spaceruje przy dźwiękach dowolnej piosenki. Na sygnał R. (np. delikatne uderzenie opuszkami palców w bębenek 1x) musi szybko schować się pod parasolem lub podejść do R. (np. delikatne uderzenie opuszkami palców w bębenek 2x).
  • „Zbieramy kwiaty” – ćwiczenia tułowia – skręty. Dziecko stoi, nogi lekko rozstawione na szerokość bioder. Naśladuje zrywanie kwiatów, robiąc skłon raz w lewą, raz w prawą stronę, próbując dotknąć palcami obu rąk podłogi.
  • „Konik na łące” – zabawa bieżna. R. gra na bębenku rytm do biegu lub marszu. W zależności od granej melodii dziecko-konik biega w różnych kierunkach, wysoko unosząc kolana (kłusuje) lub maszeruje, wysoko unosząc kolana (idzie stępa).
  • „Chlup w błotko!” – zabawa z elementem podskoku. R. rozkłada na podłodze obręcze- kałuże błota. Dziecko-świnka maszeruje przy dźwiękach muzyki. Gdy muzyka cichnie, wskakuje obunóż do najbliższej obręczy. Zabawę powtarzamy wielokrotnie.
  • „Wiosenny masażyk” – zabawa uspokajająca. Dziecko siedzi przed R., który rysuje na jego plecach proste wiosenne symbole: słońce, chmurę, trawę, deszcz. Po narysowaniu każdego obrazka R. prosi dziecko, by zamknęło na chwilę oczy i zrobiło głęboki wdech nosem i wydech ustami. Następnie dziecko i R. zamieniają się miejscami i dziecko rysuje na plecach R.
  • „Kłamczuch” – zabawa integracyjna rozwijająca koncentrację uwagi. R. zadaje dziecku pytania, a dziecko-kłamczuch podaje fałszywe odpowiedzi (na pytanie: Do czego służy krzesło? odpowiada np. – do rysowania). Przykłady pytań: „Czy trawa jest zielona?”, „Czy żółw ma skrzydła?” itp.
  • „Kłamczucha” – słuchanie wiersza i rozmowa na temat kłamstw, które opowiadała bohaterka utworu.

„Kłamczucha” Jan Brzechwa

„Proszę pana, proszę pana,

Zaszła u nas wielka zmiana:

Moja starsza siostra Bronka

Zamieniła się w skowronka,

Siedzi cały dzień na buku

I powtarza «kuku, kuku»”.

– „Pomyśl tylko, co ty pleciesz!

To zwyczajne kłamstwo przecież”.

„Proszę pana, proszę pana,

Rzecz się stała niesłychana:

Zamiast deszczu u sąsiada

Dziś padała oranżada,

I w dodatku całkiem sucha”.

-„Fe, nieładnie! Fe, kłamczucha!”

„To nie wszystko, proszę pana!

U stryjenki wczoraj z rana

Abecadło z pieca spadło,

Całą pieczeń z rondla zjadło,

A tymczasem na obiedzie

Miał być lew i dwa niedźwiedzie”.

-„To dopiero jest kłamczucha!”

„Proszę pana, niech pan słucha!

Po południu na zabawie

Utonęła kaczka w stawie.

Pan nie wierzy? Daję słowo!

Sprowadzono straż ogniową,

Przecedzono wodę sitem,

A co ryb złowiono przy tym!”

-„Fe, nieładnie! Któż tak kłamie?

Zaraz się poskarżę mamie!”

R. zadaje dzieciom pytania do wysłuchanego utworu: „Kim była bohaterka wiersza?”, „Do kogo zwracała się Kłamczucha?”, „Co pan odpowiadał na jej kłamstwa?”, „Jakie kłamstwa opowiadała Kłamczucha?”. R. rozmawia z dzieckiem o tym, że nieładnie jest kłamać i nie wolno tego robić.

  • „Mówię prawdę czy kłamię?” – ćwiczenia uważnego słuchania. Jeśli R. mówi zdanie prawdziwe, np.: „Zimą czasem pada śnieg” – dzieci klaszczą w dłonie. Jeśli mówi zdanie nieprawdziwe, np. „Wiosną spadają liście z drzew” – dzieci łapią się za nos (odniesienie do Pinokia).
  • Praca z KP2.16 – rozwijanie logicznego myślenia i myślenia przyczynowo-skutkowego. Dziecko opowiada o sytuacji, która jest przedstawiona na karcie, oraz wskazuje przedszkolaka, który przyznał się do przewrócenia doniczki. Następnie rysuje w oknie dzisiejszą pogodę.
  • Spacer po najbliższej okolicy – obserwacja pogody, szukanie pierwszych oznak wiosny.
  • „Powiedzenia o kłamstwie i szczerości” – R. odczytuje dziecku trzy różne związki frazeologiczne związane ze szczerością i kłamstwem (np. szczery do bólu, obiecywać złote góry, kłamstwo ma krótkie nogi, kłamać w żywe oczy, kłamie, aż się kurzy) oraz wyjaśnia, co one oznaczają. Następnie sprawdza, czy dziecko zapamiętało ich znaczenie.
  • „Pinokio” – układanie obrazka z części. Dziecko składa pociętą na 4 części ilustrację przedstawiającą Pinokia. Następnie nakleja ją na kartkę.
  • „O żółtym tulipanie” – słuchanie opowiadania, rozmowa na temat tego, czego rośliny potrzebują do wzrostu.

Przed czytaniem opowiadania R. chowa w brązowej lub żółtej chuście zrolowaną ilustrację, na której jest żółty tulipan (chusta musi być złożona w cebulkę tulipana) oraz przygotowuje obrazki: słońce i deszcz. Podczas czytania opowiadania R. ilustruje jego treść za pomocą obrazków.

„O żółtym tulipanie”, opracował H. Urbanek, według M. Różyckiej

W ciemnym domku pod ziemią mieszkał mały Tulipanek. Maleńki Tulipan, jak wszystkie małe dzieci, spał całymi dniami. Wokół bowiem było bardzo cicho i ciemno. Pewnego dnia obudziło go lekkie pukanie do drzwi. – Kto tam? – zapytał obudzony ze snu Tulipanek. – To ja, Deszczyk, chcę wejść do ciebie. Nie bój się, maleńki. Otwórz. – Nie, nie chcę. Nie otworzę – powiedział Tulipanek, i odwróciwszy się w drugą stronę, znów smacznie zasnął. Po chwili mały Tulipanek usłyszał znowu pukanie. – Puk! Puk! Puk! – Kto tam? – To ja, Deszcz. Pozwól mi wejść do swojego domku. – Nie, nie chcę, abyś mnie zmoczył. Pozwól mi spać spokojnie. Po pewnym czasie Tulipanek usłyszał znów pukanie i cieniutki, miły głosik wyszeptał: – Tulipanku, puść mnie! – Ktoś ty? – Promyk Słoneczny – odpowiedział cieniutki głosik. – O, nie potrzebuję cię. Idź sobie. Ale Promyk Słoneczny nie chciał odejść. Po chwili zajrzał do domku tulipanowego przez dziurkę od klucza zapukał: – Kto tam puka? – zapytał zżółkły ze złości Tulipanek. – To my, Deszcz i Słońce. My chcemy wejść do ciebie. Wtedy Tulipanek pomyślał: „Ha, muszę jednak otworzyć, bo dwojgu nie dam rady”. – I otworzył. Wtedy Deszcz i Promyk wpadli do domku tulipanowego. Deszcz chwycił przestraszonego Tulipanka za jedną rękę, Promyk Słońca za drugą i unieśli go wysoko aż pod sam sufit. Mały Żółty Tulipanek uderzył główką o sufit swego domku i przebił go… I, o dziwo, znalazł się wśród pięknego ogrodu, na zielonej trawce. Była wczesna wiosna. Promyki słońca padały na żółtą główkę Tulipanka. A rano przyszły dzieci i zawołały. – Patrzcie! Pierwszy żółty tulipan zakwitł dzisiaj z rana! Teraz już na pewno będzie wiosna.

R. zadaje dzieciom pytania do wysłuchanego utworu: „O jakim kwiatku była mowa w opowiadaniu?”, „Gdzie mieszkał Tulipanek?”, „Kto budził Tulipanka ze snu?”, „Dlaczego Tulipanek nie chciał otworzyć Deszczykowi i Promykowi Słońca?”, „Co zrobili Deszcz i Słońce, gdy weszli do tulipanowego mieszkanka (cebulki)?”, „Co ujrzał Tulipanek, gdy wydostał się ze swojego domku (cebulki)?”, „Co powiedziały dzieci, gdy rano ujrzały żółtego tulipana?”, „Co jest potrzebne roślinom do wzrostu i życia?” (gleba, woda, powietrze i słońce – ciepło).

  • „Sadzimy i siejemy” – założenie miniogródków warzywnych w skrzyniach na parapecie. R. przygotowuje skrzynki z ziemią. Dziecko sieje w nich nasiona różnych warzyw (np. pietruszki, marchwi, sałaty) oraz sadzi cebulki cebuli. Systematycznie podlewa rośliny wodą z konewki.

7.04. 2021 Środa

Temat zajęć: Taniec dla wiosny

Zestaw ćwiczeń porannych nr 14:

  • „Wiosenny spacer” – zabawa orientacyjno-porządkowa. Dziecko spaceruje przy dźwiękach dowolnej piosenki. Na sygnał R. (np. delikatne uderzenie opuszkami palców w bębenek 1x) musi szybko schować się pod parasolem lub podejść do R. (np. delikatne uderzenie opuszkami palców w bębenek 2x).
  • „Zbieramy kwiaty” – ćwiczenia tułowia – skręty. Dziecko stoi, nogi lekko rozstawione na szerokość bioder. Naśladuje zrywanie kwiatów, robiąc skłon raz w lewą, raz w prawą stronę, próbując dotknąć palcami obu rąk podłogi.
  • „Konik na łące” – zabawa bieżna. R. gra na bębenku rytm do biegu lub marszu. W zależności od granej melodii dziecko-konik biega w różnych kierunkach, wysoko unosząc kolana (kłusuje) lub maszeruje, wysoko unosząc kolana (idzie stępa).
  • „Chlup w błotko!” – zabawa z elementem podskoku. R. rozkłada na podłodze obręcze- kałuże błota. Dziecko-świnka maszeruje przy dźwiękach muzyki. Gdy muzyka cichnie, wskakuje obunóż do najbliższej obręczy. Zabawę powtarzamy wielokrotnie.
  • „Wiosenny masażyk” – zabawa uspokajająca. Dziecko siedzi przed R., który rysuje na jego plecach proste wiosenne symbole: słońce, chmurę, trawę, deszcz. Po narysowaniu każdego obrazka R. prosi dziecko, by zamknęło na chwilę oczy i zrobiło głęboki wdech nosem i wydech ustami. Następnie dziecko i R. zamieniają się miejscami i dziecko rysuje na plecach R.
  • „Słońce świeci” – zabawa ze śpiewem na melodię „Panie Janie”. Dzieci siedzą w siadzie skrzyżnym. Na początku śpiewają piosenkę bardzo wolno. Z każdym kolejnym jej powtórzeniem tempo śpiewu wzrasta. Piosenkę dzieci śpiewają na melodię „Panie Janie”.

Słońce świeci sł. Gabriela Lipińska, muz. tradycyjna

Słońce świeci,

deszczyk pada,

Kapu, kap, kapu, kap.

Śniegu już nie chcemy,

deszczyku pragniemy,

kapu, kap, kapu kap.

Po kolei wersami:

Śpiewając, dziecko podnosi ręce ku górze i „wkręca żaróweczki”. Ilustruje ruchem spadający deszcz: z góry na dół. Na słowa: „kapu, kap” uderza opuszkami palców o podłogę. Następnie grozi palcem, ilustruje ruchem spadający deszcz: z góry na dół, po czym uderza opuszkami palców o podłogę.

  • „Kury na grzędzie” – ćwiczenie przeciw płaskostopiu. R. rozciąga linę przez środek sali. Dziecko spaceruje, ręce zgięte w łokciach, dłonie dotykają barków (naśladuje skrzydełka), wykonuje ruchy góra – dół. Na zapowiedź: „Kury na grzędzie” – dziecko staje na linie, obejmując ją palcami stóp. Zabawę należy powtórzyć wielokrotnie.
  • „Brzydkie Kaczątko” – ćwiczenie dużych grup mięśniowych. Dziecko siedzi w rozsypce w pozycji siadu skrzyżnego, wykonuje skłon tułowia do przodu, ręce wyciągnięte przed siebie, klatka piersiowa dotyka kolan. Powoli unosi tułów, ręce wyciąga na boki (naśladuje duże łabędzie skrzydła), wykonuje obszerne ruchy góra – dół. Ćwiczenie należy powtórzyć 4–6 razy.
  • „Piórko” – ćwiczenie oddechowe. R. daje dziecku piórko. Dziecko układa piórko na dłoni i próbuje je zdmuchnąć. Następnie układa piórko na podłodze, wykonuje klęk podparty, ugina łokcie i dmucha na piórka. Podąża za przesuwającym się piórkiem.
  • „Gęsi gęsiego” – korowód. R. – gęsia mama prosi dziecko, aby ustawiło się gęsiego za mamą i naśladowało jej ruchy. Można zaprosić do zabawy rodzeństwo, wtedy korowód będzie dłuższy. Gęsia mama: idzie zwykłym krokiem, kołysząc się na boki z lekko rozstawionymi nogami, stawia stopę przed stopą, porusza szeroko rozpostartymi ramionami, kręci bioderkami, kiwa głową na boki itp. Dziecko-gąska naśladuje jej ruchy.
  • „Przedszkolaki tańczą” – zabawa paluszkowa wg M. Barańskiej. Dziecko siedzi w siadzie skrzyżnym.

Przedszkolaki tańczą, Małgorzata Barańska

Tańczą sobie przedszkolaki,

hop, siup, tralala!

Wszystkie lubią taniec taki.

Hop, siup, tralala!

W tańcu pięknie podskakują,

hop, siup, tralala,

i nóżkami przytupują hop, siup…Bęc!

Pierwszy wers: Dziecko stawia na otwartej dłoni wszystkie palce drugiej dłoni i „tańczy” nimi, starając się poruszać każdym palcem osobno. Drugi wers: kilkakrotnie rytmicznie „podskakuje” palcami na dłoni. Trzeci wers: zmienia ręce i wykonuje te same czynności, co wyżej. Piąty wers: ponownie zmienia ręce i kontynuuje wcześniejsze czynności. Siódmy wers: po raz ostatni zmienia ręce i robi to samo, co wcześniej. Na słowo „Bęc!” mocno klaszcze.

  • Fryderyk Chopin – „Wiosna” op. 74 – wysłuchanie muzyki i omówienie jej nastroju. Dziecko słucha muzyki z zamkniętymi oczami.

Po wysłuchaniu utworu R. pyta: „Jaki był nastrój tego utworu?”, „Czy był wesoły, czy smutny?”, „Na jakim instrumencie grał muzyk?”. Następnie pokazuje dzieciom w Internecie portret Fryderyka Chopina.

  • „Taniec dla wiosny” – improwizacja muzyczna. R. daje dziecku 2 paski bibuły w różnych kolorach. Dziecko ponownie słucha całego utworu i tańczy.
  • Praca z KP2.18 – utrwalanie wiadomości na temat wczesnej wiosny, ćwiczenia podziału wyrazów na sylaby. Dziecko opowiada, co widzi na zdjęciach, koloruje ramki wokół zdjęć, które kojarzą im się z wiosną. Następnie pod każdym zdjęciem zamalowuje tyle pól, ile sylab słyszy w każdym z tych słów.
  • Wyjście na podwórko – „Wiosenna gimnastyka” – zabawa ruchowa wg pomysłu dziecka. Dziecko pokazuje R. lub rodzeństwu proste ćwiczenie, którzy je powtarzają.
  • „Mały artysta” – R. proponuje dziecku zabawę w piosenkarkę/piosenkarza – dziecko śpiewa wybraną piosenkę do „mikrofonu” i wykonuje wymyśloną przez siebie choreografię.
  • „Co to za dźwięki?” – R. ma przygotowane ilustracje różnych znanych dziecku przedmiotów i zwierząt. R. naśladuje dźwięk wydawany przez jeden z przedmiotów, pojazdów lub jedno ze zwierząt – dziecko, po usłyszeniu dźwięku, wskazuje odpowiednią ilustrację.
  • „W czym na spacer?” – zabawa dydaktyczna. Dziecko losuje ilustracje, na których są różne części garderoby, i zastanawia się nad ich przydatnością podczas wiosennego spaceru. Każdy swój wybór motywuje.

8.04. 2021 Czwartek

Temat tygodnia Wiosna tuż-tuż

Temat zajęć: Rozmawiamy o szczerości

 

Zestaw ćwiczeń porannych nr 14:

  • „Wiosenny spacer” – zabawa orientacyjno-porządkowa. Dziecko spaceruje przy dźwiękach dowolnej piosenki. Na sygnał R. (np. delikatne uderzenie opuszkami palców w bębenek 1x) musi szybko schować się pod parasolem lub podejść do R. (np. delikatne uderzenie opuszkami palców w bębenek 2x).
  • „Zbieramy kwiaty” – ćwiczenia tułowia – skręty. Dziecko stoi, nogi lekko rozstawione na szerokość bioder. Naśladuje zrywanie kwiatów, robiąc skłon raz w lewą, raz w prawą stronę, próbując dotknąć palcami obu rąk podłogi.
  • „Konik na łące” – zabawa bieżna. R. gra na bębenku rytm do biegu lub marszu. W zależności od granej melodii dziecko-konik biega w różnych kierunkach, wysoko unosząc kolana (kłusuje) lub maszeruje, wysoko unosząc kolana (idzie stępa).
  • „Chlup w błotko!” – zabawa z elementem podskoku. R. rozkłada na podłodze obręcze- kałuże błota. Dziecko-świnka maszeruje przy dźwiękach muzyki. Gdy muzyka cichnie, wskakuje obunóż do najbliższej obręczy. Zabawę powtarzamy wielokrotnie.
  • „Wiosenny masażyk” – zabawa uspokajająca. Dziecko siedzi przed R., który rysuje na jego plecach proste wiosenne symbole: słońce, chmurę, trawę, deszcz. Po narysowaniu każdego obrazka R. prosi dziecko, by zamknęło na chwilę oczy i zrobiło głęboki wdech nosem i wydech ustami. Następnie dziecko i R. zamieniają się miejscami i dziecko rysuje na plecach R.
  • „O małej kózce kłamczuszce” – słuchanie opowiadania, rozmowa na temat szczerości i konsekwencji, jakie niesie ze sobą kłamstwo.

„O małej kózce kłamczuszce” Marlena Szeląg

Była wiosna. W zagrodzie odbywało się właśnie wielkie przyjęcie z okazji przyjścia na świat małego cielaka Cezarka. Wszystkie wiejskie zwierzęta przybyły powitać nowego mieszkańca. Wśród gości była młoda kózka Wiercipiętka, która przyszła na przyjęcie z mamą. Przyglądała się całej imprezie z wielkim zainteresowaniem i zazdrosnym okiem zerkała na malca, który przyciągał uwagę wszystkich gości i dostawał ogrom prezentów. – Chrum, chrum… Fajnie jest mieć urodziny! – z uśmiechem rzekł prosiaczek Dyzio, który siedział obok kózki Wiercipiętki i który nie tak dawno świętował własne drugie urodziny. – To prawda. Kwa, kwa. Wszyscy cię odwiedzają. I masz specjalne przyjęcie. A na nim tyle smakołyków. I dostajesz wtedy mnóstwo prezentów… – rozmarzyła się kaczuszka Żółciuszka. – Meee… No właśnie! Ja też mam jutro urodziny! – rzekła Wiercipiętka i zaprosiła przyjaciół na imprezę urodzinową. Następnego dnia zaproszeni goście zawitali w domu kozy z ogromnymi prezentami i niebywałymi przysmakami. Gdy tylko Wiercipiętka przyjęła i rozpakowała podarunki, okazało się, że żadnego przyjęcia nie będzie, bowiem nie miała tego dnia urodzin. – Och, przepraszam was, meee… Jestem taka roztargniona! Z tego wszystkiego pomyliłam dni w kalendarzu – tłumaczyła młoda kózka, nie przyznając się do kłamstwa. W rzeczywistości jednak Wiercipiętka specjalnie oszukała przyjaciół, aby zyskać ich zainteresowanie i prezenty. – Chrum, chrum… To kiedy masz w końcu te swoje urodziny? Tylko tym razem się nie pomyl! – zapytał z ciekawości prosiaczek Dyzio i zaśmiał się żartobliwie. – Za tydzień! Meee… Za tydzień kończę jeden roczek! – podskoczyła radośnie kózka. – Super! Kwa, kwa… Przyjdziemy więc za tydzień – ucieszyła się kaczuszka. Tydzień później Dyzio i Żółciuszka zapukali do drzwi domu kózki z ogromnymi prezentami i niebywałymi przysmakami. Wiercipiętka czym prędzej przyjęła podarunki. Niestety znów okazało się, że żadnego przyjęcia nie ma. – Oj, wybaczcie, znowu musiałam się pomylić! Meee… – zażartowała kózka i dodała – nie róbmy rabanu z powodu jednej małej pomyłeczki! – To nie jedna mała pomyłeczka! To kolejna duża pomyłka! Chrum, chrum… – zdenerwował się prosiaczek Dyzio. – Kwa, kwa… Zrobiłaś to specjalnie! Okłamałaś nas! Chciałaś jedynie dostać prezenty! – żaliła się mocno zawiedziona i rozczarowana zachowaniem przyjaciółki kaczuszka. – Nic tu po nas. Chrum, chrum… Chodź, Żółciuszko! A ty, Wiercipiętko, zabierz sobie te wszystkie prezenty! – to mówiąc, Dyzio razem z koleżanką wrócili do domów. Kózka jednak niewiele się przejęła. Trochę było jej smutno, ale nie zamierzała się tym jakoś wybitnie martwić. Mijały dni. Wiercipiętka próbowała pogodzić się ze swoimi przyjaciółmi. Trwało to tydzień, gdy w końcu zaczęli znowu się z nią bawić. Jednak nie do końca uwierzyli w to, że przestała być kłamczuchą. Stracili bowiem do niej zaufanie. Tymczasem zbliżały się prawdziwe urodziny młodej kózki. Mama koza przygotowywała wielką imprezę dla córki. Kupiła balony, aby ustroić mieszkanie oraz spędziła kilka dni w kuchni, aby przygotować niebywałe smakołyki. Natomiast sama Wiercipiętka zrobiła przepiękne zaproszenia i rozdała je przyjaciołom. Nastał dzień urodzinowej imprezy. Młoda kózka z niecierpliwością czekała na przybycie gości. Niestety, tym razem to ona się rozczarowała. Przyjaciele bowiem nie pojawili się na jej urodzinach. Dopiero wtedy Wiercipiętka zrozumiała, że kłamstwo nie popłaca. Dyzio i Żółciuszka nie przyszli do niej nie dlatego, że jej nie lubili czy chcieli zrobić jej na złość. Oni nie przyszli, bo myśleli, że znowu są okłamywani. – Mee… Teraz już wiem, że nie należy nikogo oszukiwać, bo kłamstwo ma zawsze przykre konsekwencje – powiedziała zasmucona mała koza. Zdmuchując świeczkę na urodzinowym torcie, wypowiedziała tylko jedno życzenie: „Chciałabym za rok świętować urodziny w gronie przyjaciół… I obiecuję, że już nigdy nikogo nie okłamię”.

R. zadaje pytania do wysłuchanego utworu: „Jakie zwierzęta występowały w opowiadaniu?”, „W jaki sposób i dlaczego koza okłamała swoich przyjaciół?”, „Czy skłamała tylko raz?”, „Co się stało, gdy Wiercipiętka miała naprawdę swoje urodziny?”, „O czym pomyślała kózka, gdy zdmuchiwała świeczkę na urodzinowym torcie?”, „Jak myślisz, czy warto jest okłamywać innych, dlaczego?”

  • „Kłamstwa na obrazku” – praca plastyczna. R. wręcza dziecku kartkę z narysowaną na środku sylwetą kozy. Dziecko maluje kozę Wiercipiętkę białą farbą, a kiedy praca wyschnie, tworzy wokół zwierzęcia fałszywy krajobraz (bowiem kózka była kłamczuszką) – dorysowuje np.: różową trawę, niebieskie słońce, pomarańczowe chmury, rośliny w nierzeczywistych kolorach i nienaturalnej wielkości (drzewa mogą być mniejsze od kozy, kwiaty – większe od niej, a na fioletowych drzewach mogą rosnąć grzyby).
  • „Odbijamy urodzinowe balony” – zabawa ruchowa. Dziecko odbija trzy balony tak, aby żaden z nich nie upadł na ziemię.
  • Wyjście na podwórko – „Szczery i kłamczuch” – zabawa ruchowa z elementem skoku rozwijająca koncentrację uwagi. Dziecko stoi przed rozłożoną na ziemi liną. Jeśli R. powie słowo: „Kłamczuch!”, dziecko nie rusza się z miejsca. Jeśli R. powie słowo: „Szczery!”, dziecko przeskakuje nad liną.
  • „Ilustracja do opowiadania” – dziecko rysuje ilustrację do wysłuchanego wcześniej opowiadania „O małej kózce kłamczuszce”.
  • „Podążaj za dzwoneczkiem kozy” – dziecko ma zawiązane chustą oczy. R. raz po raz dzwoni dzwonkiem, a dziecko musi dojść do miejsca, z którego płynie dźwięk. Gdy dziecko dotrze do źródła dźwięku, R. ponownie się przemieszcza i dzwoni dzwonkiem.

9.04. 2021 Piątek

Temat zajęć: Wiosna na wsi

 

Zestaw ćwiczeń porannych nr 14:

  • „Wiosenny spacer” – zabawa orientacyjno-porządkowa. Dziecko spaceruje przy dźwiękach dowolnej piosenki. Na sygnał R. (np. delikatne uderzenie opuszkami palców w bębenek 1x) musi szybko schować się pod parasolem lub podejść do R. (np. delikatne uderzenie opuszkami palców w bębenek 2x).
  • „Zbieramy kwiaty” – ćwiczenia tułowia – skręty. Dziecko stoi, nogi lekko rozstawione na szerokość bioder. Naśladuje zrywanie kwiatów, robiąc skłon raz w lewą, raz w prawą stronę, próbując dotknąć palcami obu rąk podłogi.
  • „Konik na łące” – zabawa bieżna. R. gra na bębenku rytm do biegu lub marszu. W zależności od granej melodii dziecko-konik biega w różnych kierunkach, wysoko unosząc kolana (kłusuje) lub maszeruje, wysoko unosząc kolana (idzie stępa).
  • „Chlup w błotko!” – zabawa z elementem podskoku. R. rozkłada na podłodze obręcze- kałuże błota. Dziecko-świnka maszeruje przy dźwiękach muzyki. Gdy muzyka cichnie, wskakuje obunóż do najbliższej obręczy. Zabawę powtarzamy wielokrotnie.
  • „Wiosenny masażyk” – zabawa uspokajająca. Dziecko siedzi przed R., który rysuje na jego plecach proste wiosenne symbole: słońce, chmurę, trawę, deszcz. Po narysowaniu każdego obrazka R. prosi dziecko, by zamknęło na chwilę oczy i zrobiło głęboki wdech nosem i wydech ustami. Następnie dziecko i R. zamieniają się miejscami i dziecko rysuje na plecach R.
  • „Co to może być?” – ćwiczenia ruchowo-słuchowo-wzrokowe. Dziecko siedzi na dywanie w kręgu, R. pokazuje kartę ze wzorem prostokąta. R. pyta: „Co widzisz na obrazku?”, „Co ci to przypomina?”, „Czy wiesz, jak nazywa się ta figura?”. R. pokazuje kwadrat i wyjaśnia, czym się on różni od prostokąta.
  • „Wieś czy miasto?” – rozmowa kierowana przy ilustracjach. R. pokazuje dziecku ilustracje przedstawiające krajobrazy: wiejski i miejski. Dziecko opisuje obrazki i wskazuje najistotniejsze różnice między nimi. Można znaleźć zdjęcia w Internecie, wpisując w wyszukiwarkę np. „Obrazy dla krajobrazy wiejskie/ Obrazy dla krajobrazy miejskie”, itp.
  • „Co słychać na wsi” – słuchanie wiersza i rozmowa na temat zwierząt.

„Co słychać na wsi” Wanda Chotomska

Co słychać? – Zależy – gdzie.

Na łące słychać: – Kle-Kle!

Na stawie: – Kwa-kwa!

Na polu: – Kraaa!

Przed kurnikiem: – Kukuryku!

– Ko-ko-ko-ko-ko! – w kurniku.

Koło budy słychać: – Hau!

A na progu: – Miau…

A co słychać w domu,

nie powiem nikomu!

R. zadaje dzieciom pytania do wysłuchanego utworu: „O czym jest ten wiersz?”, „Co słychać na łące?”, „Co słychać nad stawem?”, „Jakie zwierzę słychać w kurniku, a jakie obok budy?”, „Jakie zwierzę siedzi na progu?”. Można przygotować ilustracje: bocian, kaczka, wrona, kogut, kura, pies, kot, aby dziecko wskazywało zwierzę.

  • Spacer w najbliższej okolicy – obserwacja ptaków, obserwacja domów i zabudowań.
  • „Wieś wczoraj i dziś” – poszerzanie wiedzy o świecie. Dziecko ogląda ilustracje przedstawiające wieś – dawniej i obecnie. Porównuje obie ilustracje i je opisuje.

Można z dzieckiem obejrzeć film na youtube, na którym widać stare domy i zabudowania:

  • „Śpiewające zwierzątka” – R. pokazuje dziecku różne zwierzęta na ilustracjach, dziecko losuje dowolne zwierzę, np. kota, i używając „kociego języka”, śpiewa piosenkę na wybraną przez siebie melodię.
  • „Pojazdy na wsi” – rozmowa kierowana. R. pokazuje dzieciom ilustracje przedstawiające traktor, kombajn i inne maszyny oraz urządzenia wykorzystywane do pracy w polu, np. pług i siewnik. Dzieci opisują wygląd pojazdów i urządzeń na ilustracjach, zastanawiają się, do czego mogą służyć i poznają ich nazwy.
  • „Traktorem czy konno?” – zabawa ruchowa. Dziecko porusza się po pomieszczeniu w dowolny sposób. Na dźwięk klaksonu – zmienia się w traktor, na dźwięk kołatki – w konia. R. może wykorzystać inne, posiadane w domu instrumenty.

12.04.2021 Poniedziałek

Temat: Zwierzęta na wsi

  • „Kaczuszki” – dziecko wykonuje rytmicznie następujące gesty: dzióbki, skrzydełka, bioderka, klaskanie.
  • Utwór ,,Kaczuszki”:

Zestaw ćwiczeń porannych nr 14:

  • „Wiosenny spacer” – zabawa orientacyjno-porządkowa. Dziecko spaceruje przy dźwiękach dowolnej piosenki. Na sygnał R. (np. delikatne uderzenie opuszkami palców w bębenek 1x) dziecko musi szybko schować się pod parasolem lub podejść do R. (np. delikatne uderzenie opuszkami palców w bębenek 2x).
  • „Zbieramy kwiaty” – ćwiczenia tułowia – skręty. Dziecko stoi, nogi lekko rozstawione na szerokość bioder. Naśladuje zrywanie kwiatów, robiąc skłon raz w lewą, raz w prawą stronę, próbując dotknąć palcami obu rąk podłogi.
  • „Konik na łące” – zabawa bieżna. R. gra na bębenku rytm do biegu lub marszu. W zależności od granej melodii dziecko-konik biega w różnych kierunkach, wysoko unosząc kolana (kłusuje) lub maszeruje, wysoko unosząc kolana (idzie stępa).
  • „Chlup w błotko!” – zabawa z elementem podskoku. R. rozkłada na podłodze obręcze- kałuże błota. Dziecko-świnka maszeruje przy dźwiękach muzyki. Gdy muzyka cichnie, wskakuje obunóż do najbliższej obręczy. Zabawę powtarzamy wielokrotnie.
  • „Wiosenny masażyk” – zabawa uspokajająca. Dziecko siedzi przed R., który rysuje na jego plecach proste wiosenne symbole: słońce, chmurę, trawę, deszcz. Po narysowaniu każdego obrazka R. prosi dziecko, by zamknęło na chwilę oczy i zrobiło głęboki wdech nosem i wydech ustami. Następnie dziecko i R. zamieniają się miejscami.
  • „Kot Bazyli”, Agnieszka Tyszka– słuchanie fragmentu wiersza.

Małego kotka słońce zbudziło,

Długo mu przedtem w pyszczek świeciło.

Kiedy zaspany otworzył oczy,

Prosto z koszyka ku oknu skoczył.

Świat cały mienił się kolorami,

Szły przez podwórko kaczki parami,

Kogut na płocie czyścił swe piórka.

Już był Bazyli w środku podwórka.

Przepędził kaczki, wystraszył kurki,

Indyka gonił aż do obórki.

Kiedy uciekły przed nim perliczki,

Uchyliły łapką obory drzwiczki.

Krowa machnęła groźnie ogonem,

Kiedy Bazyli spojrzał w jej stronę.

Koń kopytami groźnie zastukał:

– Czego tu maluch miauczący szuka?

Bazyli skoczył w kąt, ku drabinie,

Na daszek wspiął się po szczeblach zwinnie,

Wprost na psią budę na dół zeskoczył

I spojrzał prosto w groźne psa oczy.

Ile sił w łapach Bazyli zmykał,

Wreszcie się schował w kącie chlewika.

Miauknął na świnkę, która w chlewiku

Sąsiadek świnek miała bez liku.

Dość miał Bazyli zabaw i psot,

Był przecież z niego malutki kot!

Napił się mleka ze swej miseczki

I powędrował spotkać owieczki.

R. zadaje dzieciom pytania do wysłuchanego utworu: „Kto jest bohaterem wiersza?”, „Co robił kot Bazyli w wierszu?”, „Co zobaczył kot, gdy się obudził?”, „Jakie zwierzęta zobaczył kot na wiejskim podwórku?”, „Co zrobił kotek na końcu?”. Jeśli dziecko ma w domu książkę ze zwierzętami występującymi w wierszu, wyszukuje je, wskazuje i nazywa.

,,Dwie czy cztery nogi”– R. układa dwie pętle ze sznurka lub skakanek na podłodze. Do jednej pętli wkłada dwa klocki, a do drugiej – cztery. Następnie prosi dzieci, by posegregowały zwierzęta w zależności od liczby kończyn. Biorąc do ręki ilustrację lub nazwy napisane na kartkach – R. odczytuje wybraną kartkę z nazwą zwierzęcia występującego na wsi, dziecko dzieli jego nazwę na sylaby i wkłada obrazek do odpowiedniej pętli.

  • „Na wiejskim podwórku”– R. rozmawia z dzieckiem o „domach wiejskich zwierząt” i wymienia ich nazwy: buda, obora, kurnik, chlewik, stajnia – a dzieci wymieniają zwierzęta, które w nich mieszkają.

Domy wiejskich zwierząt:

https://www.youtube.com/watch?v=1PD3jNhefUA  

  • „Zwierzątka na podwórku” – dziecko maszeruje w dowolnym tempie, na nazwę wypowiedzianego przez R. zwierzęcia z wiejskiego podwórka, dziecko naśladuje je głosem i ruchem.
  • Praca z KP2.19 – dziecko opowiada, co przedstawiają obrazki. Następnie otaczają pętlami 5 powtarzających się zwierząt na obu ilustracjach.
  • Wyjście na podwórko – „Wiejskie czy nie?” – zabawa ruchowa z piłką. Dziecko stoi naprzeciwko R., który rzuca do niego piłkę, wypowiadając przy tym nazwę zwierzęcia. Jeżeli R. wypowie nazwę zwierzęcia żyjącego na wsi – dziecko może złapać piłkę. Jeśli R. poda nazwę innego zwierzęcia – nie wolno mu złapać piłki.
  • „Wesołe zwierzęta” – dziecko układa z kół, wyciętych np. z gazety, dowolne wiejskie zwierzątko.
  • „Kacze piórko” – R. delikatnie piórkiem łaskocze dziecko w różne części ciała, a dziecko podaje nazwy tych części ciała. Następnie dziecko łaskocze R. w miejsca przez niego wymienione.

Galeria prac dzieci z grupy “Stokrotka”